លោក​ដានីយ៉ែល​សុបិន​និមិត្ត​ឃើញ​សត្វ​សាហាវ​បួន
១ នៅ​ឆ្នាំ​ទី​មួយ​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​បេលសាសារ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន លោក​ដានីយ៉ែល​បាន​យល់​សុបិន​នៅ​ពេល​សម្រាន្ដ គឺ​ព្រលឹង​របស់​លោក​និមិត្ត​ឃើញ​ការ​អស្ចារ្យ​ដែល​លោក​លើក​យក​ចំណុច​សំខាន់ៗ មក​សរសេរ​រៀប​រាប់​ដូច​ត​ទៅ:
២ លោក​ដានីយ៉ែល​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ក្នុង​សុបិន​និមិត្ត​នៅ​ពេល​យប់​នោះ ខ្ញុំ​ឃើញ​ខ្យល់​ទាំង​បួន​ទិស​បក់​ពី​មេឃ​មក​លើ​មហា​សមុទ្រ។ ៣ ពេល​នោះ ស្រាប់​តែ​មាន​សត្វ​ដ៏​ធំ​សម្បើម​បួន​ក្បាល​ប្លែកៗ​ពី​គ្នា ផុស​ចេញ​ពី​មហា​សមុទ្រ។ ៤ សត្វ​ទី​មួយ​មាន​រូប​រាង​ដូច​តោ ហើយ​មាន​ស្លាប​ដូច​ឥន្ទ្រី។ ពេល​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​មើល​នោះ ខ្ញុំ​ឃើញ​គេ​ដក​ស្លាប​វា ហើយ​លើក​វា​ឡើង​ផុត​ពី​ដី​អោយ​ឈរ​ជើង​ពីរ​ដូច​មនុស្ស រួច​គេ​អោយ​វា​មាន​ចិត្ត​ដូច​មនុស្ស។ ៥ សត្វ​ទី​ពីរ​មាន​រូប​រាង​ដូច​ខ្លាឃ្មុំ វា​ឈរ​លើ​ជើង​ម្ខាង ព្រម​ទាំង​ពាំ​ឆ្អឹង​ជំនីរ​បី​ក្នុង​មាត់​ផង។ មាន​គេ​ប្រាប់​វា​ថា “ចូរ​ក្រោក​ឡើង ហើយ​ត្របាក់​ស៊ី​សាច់​អោយ​ច្រើន​ទៅ!”។
៦ ខ្ញុំ​សម្លឹង​មើល​ទៅ​ឃើញ​សត្វ​មួយ​ទៀត មាន​រូប​រាង​ដូច​ខ្លារខិន នៅ​លើ​ខ្នង​វា​មាន​ស្លាប​បួន ហើយ​វា​មាន​ក្បាល​បួន​ដែរ វា​បាន​ទទួល​អំណាច​គ្រប់គ្រង​លើ​ពិភព​លោក។
៧ បន្ទាប់​មក ក្នុង​សុបិន​និមិត្ត​នៅ​ពេល​យប់​នោះ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​សត្វ​ទី​បួន​ដែល​មាន​រូប​រាង​គួរ​ព្រឺ​ស្ញែង​ខ្លាច។ វា​មាន​កម្លាំង​ដ៏​ខ្លាំង​ក្លា​អស្ចារ្យ ធ្មេញ​វា​ជា​ដែក​ដ៏​ធំៗ វា​ត្របាក់​ស៊ី វា​កំទេច ព្រម​ទាំង​ជាន់​ឈ្លី​សំណល់​ទាំង​អស់​ផង។ សត្វ​នេះ​មាន​រូប​រាង​ខុស​ប្លែក​ពី​សត្វ​មុនៗ គឺ​វា​មាន​ស្នែង​ដប់។ ៨ ខ្ញុំ​សង្កេត​មើល​ស្នែង​ទាំង​នោះ ស្រាប់​តែ​ឃើញ​មាន​ស្នែង​មួយ​ទៀត​តូច​ជាង​គេ ដុះ​ចេញ​ពី​កណ្ដាល​ចំណោម​ស្នែង​ទាំង​ដប់។ គេ​ដក​ស្នែង​មុនៗ​បី​ចេញ​ពី​មុខ​ស្នែង​តូច។ ស្នែង​នេះ​មាន​ភ្នែក​ដូច​ភ្នែក​មនុស្ស ហើយ​មាន​មាត់​ពោល​ចេញ​មក​នូវ​ពាក្យ​ព្រហើន​កោង​កាច»។
ព្រះជាម្ចាស់​វិនិច្ឆ័យ​ទោស
៩ «ពេល​នោះ​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​គន់​មើល​ត​ទៅ​ទៀត ឃើញ​គេ​យក​រាជ​បល្ល័ង្ក​ជា​ច្រើន​មក​តាំង ហើយ​ព្រះជាម្ចាស់​នៃ​ពេល​វេលា​ដែល​មាន​ព្រះជន្មាយុ​យឺនយូរ គង់​នៅ​លើ​បល្ល័ង្ក​មួយ ទ្រង់​មាន​ព្រះភូសា​ពណ៌​ស​ដូច​កប្បាស ហើយ​ព្រះកេសា​របស់​ព្រះអង្គ​ស​ដូច​សំឡី​។ បល្ល័ង្ក​របស់​ព្រះអង្គ​ប្រៀប​បាន​នឹង​អណ្ដាត​ភ្លើង ហើយ​មាន​កង់​កំពុង​ឆេះ​សន្ធោសន្ធៅ។ ១០ មាន​ទន្លេ​មួយ​ហូរ​សុទ្ធ​តែ​ភ្លើង​ចេញ​ពី​មុខ​បល្ល័ង្ក។ មាន​មនុស្ស​រាប់​ម៉ឺន​រាប់​សែន​នាក់​គោរព​បំរើ​ព្រះអង្គ និង​រាប់​លាន​រាប់​កោដិ​នាក់​ទៀត​ឈរ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះអង្គ។ ពេល​នោះ ចៅក្រម​នាំ​គ្នា​អង្គុយ ហើយ​គេ​ក៏​បើក​ក្រាំង​ផ្សេងៗ។
១១ ខ្ញុំ​ក្រឡេក​មើល​ទៅ ខ្ញុំ​បាន​ឮ​ស្នែង​តូច​នោះ ពោល​ពាក្យ​យ៉ាង​ព្រហើន​កោងកាច។ ពេល​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​សម្លឹង​មើល ស្រាប់​តែ​សត្វ​ទី​បួន​នោះ​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់ ហើយ​គេ​យក​ខ្មោច​ទៅ​ដុត​ចោល​ក្នុង​ភ្លើង។ ១២ រីឯ​សត្វ​ឯ​ទៀតៗ ក៏​បាត់​បង់​អំណាច​គ្រប់គ្រង តែ​ពួក​វា​បាន​ទទួល​ការ​អនុញ្ញាត​អោយ​រស់​ត​ទៅ​មុខ​ទៀត​រហូត​ដល់​ពេល​កំណត់។
១៣ ក្នុង​សុបិន​និមិត្ត​នៅ​ពេល​យប់​នោះ ខ្ញុំ​ឃើញ​មាន​ម្នាក់​ដូច​បុត្រ​មនុស្ស* មក​ជា​មួយ​ពពក​នៅ​លើ​ផ្ទៃ​មេឃ លោក​ចូល​ទៅ​ជិត​ព្រះជាម្ចាស់​នៃ​ពេល​វេលា ដែល​មាន​ព្រះជន្មាយុ​យឺនយូរ ហើយ​គេ​ក៏​នាំ​លោក​ទៅ​គាល់​ព្រះអង្គ។ ១៤ លោក​បាន​ទទួល​អំណាច​គ្រប់គ្រង​ព្រះកិត្តិនាម ព្រម​ទាំង​រាជ​សម្បត្តិ​ផង។ ប្រជាជន​ទាំង​អស់ ប្រជាជាតិ​ទាំង​អស់ និង​មនុស្ស​គ្រប់​ភាសា​នាំ​គ្នា​គោរព​បំរើ​លោក អំណាច​គ្រប់គ្រង​របស់​លោក​នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​អស់កល្ប​ជានិច្ច​ឥត​សាប​សូន្យ​ឡើយ។ រាជ​សម្បត្តិ​របស់​លោក​មិន​ត្រូវ​រលាយ​ដែរ។»
ការ​កាត់​ស្រាយ​សុបិន​និមិត្ត​អំពី​សត្វ​សាហាវ​ទាំង​បួន
១៥ ពេល​នោះ ខ្ញុំ​ដានីយ៉ែល​តប់ប្រមល់​ក្នុង​ចិត្ត​ជា​ខ្លាំង ដ្បិត​និមិត្តហេតុ​ដ៏​អស្ចារ្យ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ក្នុង​សុបិន​នេះ ធ្វើ​អោយ​ខ្ញុំ​តក់ស្លុត​ណាស់។ ១៦ ខ្ញុំ​ក៏​ខិត​ទៅ​ជិត​បុរស​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​អស់​អ្នក​ដែល​ឈរ​នៅ​ក្បែរ​បល្ល័ង្ក ហើយ​សួរ​គាត់​អោយ​ពន្យល់​អត្ថន័យ​ពិត​ប្រាកដ​នៃ​ហេតុការណ៍​ទាំង​នោះ។ គាត់​ក៏​កាត់​ស្រាយ​អត្ថន័យ​នៃ​ហេតុការណ៍​ទាំង​អស់ ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​នោះ​ដូច​ត​ទៅ: ១៧ សត្វ​ធំ​សម្បើម​ទាំង​បួន​នោះ គឺ​ព្រះមហាក្សត្រ​បួន​អង្គ ដែល​នឹង​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ផែនដី​នេះ។ ១៨ បន្ទាប់​មក ប្រជាជន​ដ៏វិសុទ្ធ​នៃ​ព្រះ​ដ៏​ខ្ពង់ខ្ពស់​បំផុត​នឹង​ទទួល​រាជ​សម្បត្តិ​នោះ ហើយ​ពួក​គេ​គ្រង​ព្រះរាជ្យ​ដ៏​ស្ថិត​នៅ​អស់កល្ប​ជានិច្ច ជា​អង្វែង​ត​រៀង​ទៅ។ ១៩ ក្រោយ​មក​ខ្ញុំ​ក៏​សួរ​ចង់​ដឹង​អោយ​ច្បាស់​អំពី​សត្វ​ទី​បួន ដែល​ខុស​ប្លែក​ពី​សត្វ​ឯ​ទៀតៗ គឺ​មាន​រូបរាង​គួរ​ស្ញែង​ខ្លាច មាន​ធ្មេញ​ដែក មាន​ក្រចក​លង្ហិន ហើយ​ត្របាក់​ស៊ី​កំទេច ព្រម​ទាំង​ជាន់​ឈ្លី​សំណល់​ទាំង​អស់។ ២០ ខ្ញុំ​ក៏​ចង់​ដឹង​អំពី​ស្នែង​ទាំង​ដប់​នៅ​លើ​ក្បាល​សត្វ​នោះ និង​អំពី​ស្នែង​មួយ​ទៀត​ដែល​ដុះ​ឡើង​ធ្វើ​អោយ​ជ្រុះ​ស្នែង​បី។ ស្នែង​ក្រោយ​នេះ​មាន​ភ្នែក និង​មាន​មាត់​ពោល​ពាក្យ​ព្រហើន​កោងកាច ហើយ​ឃើញ​ហាក់​ដូច​ជា​ធំ​ជាង​ស្នែង​ឯ​ទៀតៗ។
២១ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ស្នែង​នេះ​កំពុង​តែ​ច្បាំង​នឹង​ប្រជាជន​ដ៏វិសុទ្ធ ហើយ​មាន​ប្រៀប​លើ​ពួក​គេ ២២ រហូត​ដល់​ពេល​ព្រះជាម្ចាស់​នៃ​ពេល​វេលា ដែល​មាន​ព្រះជន្មាយុ​យឺនយូរ​យាង​មក ដើម្បី​រក​យុត្តិធម៌​អោយ​ប្រជារាស្ត្រ​ដ៏វិសុទ្ធ​របស់​ព្រះ​ដ៏​ខ្ពង់ខ្ពស់​បំផុត​។ ពេល​នោះ ជា​ពេល​កំណត់​ដែល​ប្រជាជន​ដ៏វិសុទ្ធ​ត្រូវ​ទទួល​រាជ​សម្បត្តិ។
២៣ បុរស​នោះ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា សត្វ​ទី​បួន គឺ​រាជាណាចក្រ​ទី​បួន​ដែល​នឹង​កើត​ឡើង​នៅ​លើ​ផែនដី។ រាជាណាចក្រ​នោះ ប្លែក​ពី​រាជាណាចក្រ​ឯ​ទៀតៗ គឺ​រាជាណាចក្រ​នោះ​នឹង​ត្របាក់​លេប ជាន់​ឈ្លី និង​កិន​កំទេច​រាជាណាចក្រ​ឯ​ទៀតៗ។ ២៤ រីឯ​ស្នែង​ទាំង​ដប់ គឺ​ស្ដេច​ដប់​អង្គ​ដែល​នឹង​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ ក្នុង​រាជាណាចក្រ​នោះ។ បន្ទាប់​មក មាន​ស្ដេច​មួយ​អង្គ ដែល​ប្លែក​ពី​ស្ដេច​មុនៗ​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​ក្រោយ​គេ​បង្អស់ ហើយ​ទម្លាក់​ស្ដេច​បី​អង្គ​ទៀត​ចោល។ ២៥ ស្ដេច​អង្គ​នេះ​នឹង​មាន​រាជឱង្ការ​ប្រឆាំង​ព្រះ​ដ៏​ខ្ពង់ខ្ពស់​បំផុត ស្ដេច​នឹង​ជិះជាន់​សង្កត់សង្កិន​ប្រជារាស្ត្រ​ដ៏វិសុទ្ធ​របស់​ព្រះ​ដ៏​ខ្ពង់ខ្ពស់​បំផុត ហើយ​មាន​បំណង​នឹង​ផ្លាស់​ប្ដូរ​ពេល​កំណត់​ធ្វើ​ពិធី​បុណ្យ និង​ផ្លាស់​ប្ដូរ​ក្រឹត្យវិន័យ​ទៀត​ផង។ ទ្រង់​នឹង​ធ្វើ​បាប​ប្រជាជន​ដ៏វិសុទ្ធ​អស់​រយៈ​ពេល​មួយ​វស្សា ពីរ​វស្សា និង​ពាក់​កណ្ដាល​វស្សា។ ២៦ បន្ទាប់​មក ពេល​វិនិច្ឆ័យ​ទោស​ក៏​មក​ដល់ គេ​នឹង​ដក​អំណាច​គ្រប់គ្រង​ចេញ​ពី​ស្ដេច​នោះ ហើយ​រាជ្យ​នេះ​នឹង​ត្រូវ​គេ​បំផ្លាញ​អោយ​វិនាស​សូន្យ​រហូត​ត​ទៅ។ ២៧ ប្រជាជន​ដ៏វិសុទ្ធ​នៃ​ព្រះ​ដ៏​ខ្ពង់ខ្ពស់​បំផុត​នឹង​ទទួល​រាជ្យ អំណាច​គ្រប់គ្រង និង​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​នៃ​រាជាណាចក្រ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​លើ​ផែនដី​ទាំង​មូល។ រាជ្យ​របស់​គេ​ជា​រាជ្យ​ដែល​នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​អស់កល្ប​ជានិច្ច មេ​គ្រប់គ្រង​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នឹង​នាំ​គ្នា​បំរើ ហើយ​ស្ដាប់​បង្គាប់​ប្រជាជន​ដ៏វិសុទ្ធ​នោះ។
២៨ «សេចក្ដី​នេះ​ចប់​តែ​ប៉ុណ្ណេះ។ ខ្ញុំ ដានីយ៉ែល​ភ័យ​តក់ស្លុត​ជា​ខ្លាំង ហេតុការណ៍​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ដឹង​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត បាន​ធ្វើ​អោយ​ខ្ញុំ​ស្លេកស្លាំង តែ​ខ្ញុំ​រក្សា​ពាក្យពេចន៍​ទាំង​នេះ​ទុក​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត»។